Gisteren had ik een wandelcoaching met een frisse professional van de gemeente Nijmegen. Jong, scherp, nieuwsgierig, en met net genoeg zelfspot om hem direct serieus te nemen. Hij doet mee aan ons persoonlijk leiderschapsprogramma Ken Jezelf en was duidelijk niet van plan het bij wat vrijblijvende reflecties te houden. Het werd een mooi en verdiepend gesprek, ergens in de uiterwaarden. Op een gegeven moment zei hij, vrij vertaald: “Ik begin steeds bewuster te worden van mijn eigen ego, het komt steeds beter in beeld.”
Bam. Daar stond het ineens. Niet als een verlicht inzicht met vuurwerk en een gong op de achtergrond, maar als een kalm ‘oh ja’ moment. Het soort zinnetje dat je normaal wegwuift, maar waar je ’s avonds tijdens het tandenpoetsen nog even aan denkt. En terwijl ik later mijn wandelschoenen uitschopte, moest ik denken aan een metafoor die ik ooit hoorde van mijn leraar Rupert Spira. Hij beschrijft dat je gedachten zijn als woorden op een pagina, maar dat jij het witte papier bent.
Dat papier, dat ben jij dus. Het vertegenwoordigt je bewustzijn. Stil, open, onaangetast. Terwijl je hoofd zich vult met to-dolijsten, twijfel, jubel en paniek, ben jij eigenlijk gewoon… wit papier. We zijn alleen zo gefascineerd door de woorden, door de zinnen en verhalen in ons hoofd, dat we vergeten dat we er zelf onder liggen. Niet als bijzin, maar als dragend fundament.
Wat ik mooi vond aan de opmerking van mijn wandelpartner, is dat hij niet zei: “Ik heb mijn ego vernietigd”, of “Ik ben nu volledig bewust”, maar: “Het komt steeds beter in beeld.” Bewustwording dus. Geen eindpunt, geen spirituele checklist. Gewoon de lamp wat feller aan in een kamer waar je al de hele tijd stond.
En eerlijk is eerlijk, ik ben er zelf ook vaak ingetrapt. Het idee dat ik eerst iets groots moest bereiken, een indrukwekkende ervaring moest ondergaan, of een bepaald doel moest halen voordat ik dichter bij bewustzijn zou komen. Begrijp me niet verkeerd, veel van die ervaringen waren waardevol. Maar uiteindelijk besef ik steeds weer: het is niet de hoogte van de berg, maar het moment dat je even stilvalt en gewoon ziet.
En daar zit de kracht. Bewustwording vraagt geen yogaweek, geen retraite, geen nieuwe identiteit. Het begint met kleine oefeningen. Een minuut bewust ademen. Een boom écht bekijken. Of jezelf midden op een drukke dag de vraag stellen: “Wat gebeurt er nu eigenlijk écht in mij?”
Klinkt simpel. Is het ook. Maar het vraagt wel iets van je. Iets van discipline, van herhaling, van zachtheid.
Dus, leef niet alleen in de tekst. Wees ook het papier. Datgene waar alles op verschijnt, maar zelf stil blijft. Alles komt en gaat, gedachten, gevoelens, successen, mislukkingen. Maar jij, als bewustzijn, als wit papier, blijft. Onaangetast. Beschikbaar. Stil.
Het doel? Dat ligt niet aan het einde. Het ligt aan het begin. In die eerste bewuste stap terug naar jezelf. En ja, soms doet zo’n wandeling dat even, heel stilletjes.
