Het nieuwe jaar voelt anders. Minder door wat ik plan, meer door wat ik laat ontstaan.
En als ik eerlijk ben, voelt dat niet alleen inspirerend, maar soms ook ongemakkelijk. Ruimte klinkt aantrekkelijk, totdat ik merk dat ruimte ook iets van me vraagt. Bijvoorbeeld op een willekeurige dinsdagochtend, met kop thee aan tafel en een lege agenda, waarop ineens de vraag opkomt of ik niet iets nuttigs zou moeten doen.
Wat me daarbij misschien nog wel het meest opvalt, is de warme en oprechte belangstelling van relaties en vrienden voor hoe ik mijn vrije tijd momenteel invul. “Weet je al wat je gaat doen? Heb je al een nieuw concept?”
Mooie vragen, die voor mij over meer gaan dan alleen plannen. Ze raken aan iets fundamentelers. Blijkbaar roept ruimte zonder duidelijke invulling bij anderen minstens zoveel vragen op als bij mijzelf.
Ik heb bewust ruimte gemaakt. Ruimte voor nieuwsgierigheid, creativiteit en innovatie, maar vooral ruimte om stil te staan bij waar ik sta en waar ik naartoe wil.
In een mooi en verdiepend gesprek met de moeder van een goede vriend spraken we over cycli die groter zijn dan het ritme waarin ik normaal gesproken leef en werk. Dat perspectief raakte me en zette me aan het denken.
Daarbij kwam ook Saturnus ter sprake. Het gegeven dat een jaar van Saturnus overeenkomt met bijna dertig aardse jaren vind ik een fascinerende gedachte. Het relativeert. Wat voor mij als een duidelijke fase of overgang voelt, is op grotere schaal misschien slechts een klein onderdeel van een veel langere beweging.
Het idee van grotere bewegingen en langere lijnen blijft me intrigeren. Het nodigt mij uit tot reflectie en heroriëntatie, tot bewuster kijken naar keuzes, richting en verantwoordelijkheid. Voor mij voelt het steeds duidelijker dat bewustzijn en verantwoordelijkheid onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn.
Na vijftien jaar ondernemerschap en hard werken merk ik hoeveel die periode me heeft gebracht. Niet alleen groei of resultaten, maar vooral een ander perspectief op tempo, keuzes en wat werkelijk belangrijk blijkt te zijn. Het heeft me gevormd, niet alleen als ondernemer, maar ook als mens.
Tegelijkertijd voelt deze fase soms onwennig. Er zijn momenten waarop twijfel zich aandient. Niet zozeer over de richting, maar over het loslaten van een ritme dat zo lang vanzelfsprekend was. Blijkbaar is niets plannen soms een grotere mentale uitdaging dan een volle agenda managen. Toch weet ik waarom ik deze ruimte heb gecreëerd.
We leven in een tijd waarin transformatie zich op vele manieren aandient. In de natuur voltrekt verandering zich voortdurend. Vormen veranderen, ritmes verschuiven en nieuwe structuren ontstaan zonder dat ze worden geforceerd. Misschien is dat juist wat deze periode voor mij zo herkenbaar maakt. Verandering die zich niet laat afdwingen, maar zich ontvouwt.
Dat klinkt groots, maar voelt voor mij vaak verrassend menselijk en soms zelfs rommelig. Verandering ervaar ik zelden als lineair of comfortabel, ook niet wanneer ik er bewust voor kies.
Juist deze periode vraagt iets anders van mij: het verdragen van onzekerheid, het weerstaan van de neiging tot snelle conclusies en het open blijven voor wat zich nog niet direct laat definiëren.
Misschien zit de belangrijkste beweging dit jaar niet in wat ik realiseer, maar in wat ik toelaat.
Voor nu voelt het vooral als een interessant experiment in ruimte, ritme en vertrouwen.
Ik ben benieuwd: wat ontstaat er bij jou als je even niet probeert te sturen?
